۱. پیر مردی زنده دل و درون گرا که کمتر لب به سخن می گشود. در مواجهات، سلامی میگفت و با کمی خم شدن اظهار محبت میکرد. گه گاهی سرش را کج میکرد و به گوشه ای مینگریست، انگار که در حال تفکر و تامل است، او همچون طبیعت پر سکوت بود.
۲.حدود ده سال پیش دوست عزیزم جناب آقای هادی تقی زاده در آیین بزرگداشت استاد به دوستان فرهنگسرا گفت: کاش او را دوباره به صحنه نمی آوردید چرا که اگر یک بار دیگر او خانه نشین شود، معلوم نیست چه بر سر او بیاید.
۳.او با ظرافت،تدبیر و پایمردی دوستان فرهنگسرای جهاد دانشگاهی مشهد نه تنها خانه نشین نشد که تا واپسین روزهای حیات خویش سر زنده ماند.
۴.نیز با حرکت شایسته اداره فرهنگ و ارشاد در روز وداعش از دیار فانی، با آرام گرفتن در قطعه هنرمندان که با درکذشت او افتتاح شد، نام نیک او جاودانه شد و این نبود مگر مزد نیت و طینت زلال ترمه چی و نبود مگر مزد بی ادعایی و بی تکلفی او در سراسر زندگی اش.
۵.و یادگاری من از آشنایی با آن پیر مرد زنده روح در روز رو نمایی "دیوار بم" یک بوسه بر دستان اوست.
نوشته شده توسط مهدی شریفی در سه شنبه 27 فروردین1387 ساعت 8:41 موضوع الگوهای اخلاقی | لینک ثابت
آخرین نوشتهها
دربارهي وبلاگ
دغدغهي اين وبلاگ
جامعهي اخلاقي است
و شنبهها به روز ميشود.
نویسندگان
آرشیو موضوعی
مطالب اخلاقی
تجارب اخلاقی
زندگی
اخلاق و حقوق بشر
الگوهای اخلاقی
دیدگاه
ملکیان خوانی
نوشتههای حشمتالسادات مشهدیحسینی
دوستان
سهشنبه نویسیها/علی کاظمیان
حباب/یاسر میردامادی
ابتکار سبز/دکتر معصومه ابتکار
دکتر مصطفی معین
تاريخچه/عبدالرحيم قنوات
دير تش باد/عبدالمحمد شعراني-سرباز معلم جنوبي
گل پسر/علي قنوات (9 ساله)
کمي نوشته/محمدرضا حاتمي
نوشتههای پیشین
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386