نوشتهای برای فیلم اصغر فرهادی و برای خانواده برادر خانمم
نه همه ایرانیان، که جهان هم اصغر فرهادی را برای فیلم خوبش میشناسند.
در دید و بازدیدهای نوروزی با اعضای محترم خانواده برادر خانمم
همکلام شده و در میان بحثها حرفی از «جدایی نادر از سیمین» شد و دریافتم که تا
حدی به دریافت اسکار اصغر فرهادی نگرش منفی یا لااقل تردیدآمیز دارند. قرار بر این شد که خانم محترم آن خانواده که
اتفاقاً به زبان انگلیسی هم تسلط خوبی
دارند، با جستجوی نقدهای خارجی، منظر آنان را
به این فیلم برای ما بازگو کنند.
مطلب زیر را به بهانه این گفتگوی میان خانوادگی، به ایشان
تقدیم میدارم.
ابتدا سخن کوتاه کارگردان فیلم را در
مراسم دریافت اسکار تقدیم میکنم و سپس سه نقد که اولی آن مربوط به آقای حیدر شادی،
دانشجوی دکترای فلسفه دین در آلمان، و دو نقد دیگر که قبلاً در همین وبلاگ انعکاس
یافته بود، یکی مربوط به آقای علی مهجور و دیگری نوشتهی خودم بوده است، را تقدیم
مینمایم.
At this time, many Iranians all over the world are watching us and I imagine them to be very happy. They are happy not just because of an important award or a film or filmmaker, but because at the time when talk of war, intimidation and aggression is exchanged between politicians, the name of their country, Iran, is spoken here through her glorious culture, a rich and ancient culture that has been hidden under the heavy dust of politics. I proudly offer this award to the people of my country, a people who respect all cultures and civilizations and despise hostility and resentment.
سلام به مردم خوب سرزمینم (به زبان فارسی)
ایرانیان بسیارى در سراسر جهان در حال تماشاى این لحظهاند و
گمان دارم خوشحالاند. نه فقط به خاطر یک جایزهى مهم یا یک فیلم یا یک فیلمساز. آنها
خوشحالاند چون در روزهایى که سخن از جنگ، تهدید و خشونت میان سیاستمداران در
تبادل است، نام کشورشان، ایران، از دریچهى باشکوه فرهنگ به زبان مىآید. فرهنگى
غنى و کهن که زیر گرد و غبار سیاست پنهان مانده. من با افتخار این جایزه را به
مردم سرزمینم تقدیم مىکنم. مردمى که به همهى فرهنگها و تمدنها احترام مىگذارند
و از دشمنى و کینهتوزی بیزارند.
پلورالیسم اخلاقی و اخلاق فازی، حیدر شادی