حتی برای توضیح شرایط و عذر خواهی از بروز نکردن مطالب هم، تا همین لحظه وقت نکردم. آری مشغول امور مربوط به میر حسینم. انشاءالله از ۲۳ خرداد یا حداکثر ۳۰ خرداد. باز هم معذرت خواهم. پوزش مرا بپذیرید.
مطلبی دیگر در کتاب مثنوی برایم جالب بود و آن اشاره زیبا و لطیفی است که به خواست و اراده خداوند برای امور زندگی ما انسانها دارد. و یادآوری این مطلب که هیچگاه اصرار بر خواسته هایمان نداشته باشیم و البته این، با تقاضای اجابت دعاهایمان از درگاه خداوند ندارد. آری ما توکل و تلاش خالصانه می کنیم و نتیجه را به او وامیگذاریم که «هر چه از دوست رسد نیکوست» و به یاد آوریم این آیه از قرآن کریم را که چه بسا چیزهایی که به نظر ما خوب برسد اما شَر باشد و بالعکس.
مولوی این مطالب را در ابیاتی اینگونه یادآوری می کند:
چون قضا آید نبینی غیر پوست دشمنان را بازنشناسی ز دوست
چون چنین شد، ابتهال آغاز کن ناله و تسبیح و روزه ساز کُن
ناله میکن کای تو علام الغیوب زیر سنگ مَکر بَد، ما را مکوب
چون قضا آید، شود دانش به خواب مَه، سیه گردد، بگیرد آفتاب