هفته شرمندگی
اول: اینکه بدلیل اشتغالات راهبردی سه شنبه قبل فراموش کردم پست بذارم(شاید هم به علت پیری). دوم:درحال گوش دادن به بیانات استاد در کلاس اخلاق زیستی بودم که نفهمیدم چی شد که خانم دکتر مقدم پور گفتند ترم قبل این آقا (اشاره به من) مطلب جالبی را درباره مسایل امروزمان گفتند. من هم کمی خودمو جمع و جور کردم و در حالت شرمندگی گفتم نه بابا یه سری مطالب دم دستی بود. ولی خانم دکتر که گویا قصد کرده بود منو به حرف بیاره به دانشجویان گفت اگه موافقید ایشان درباره وبلاگ "شدن" چیزهایی را بگن. دانشجویان هم که کنجکاو شده بودن به من بفرما گفتند.( شاید باورتان نشه واقعا شرمنده شدم و به پای تخته رفتم و به هوش استادم در دل آفرین گفتم که نام وبلاگ چطور در ذهنش باقیمانده بود).
آری مطالبی را که اینک در دیدگاه دسته بندی کردم را عرض کردم که خلاصه آن، این است که هدف زندگی به آرامش رسیدن و به آرامش رساندن است. و اخلاقی شدن معنایی برای بودن.مطالب را که تمام کردم استاد دست زد و دانشجویان هم. و سوالات و چالشها. یکی گفت ولی یه چیزی کم داره اخلاقی شدن کافی نیست. عرض کردم درست است اخلاقی میشیم تا آدم بشیم تا به انسانیت برسیم. دوباره خانم دکتر شروع کرد به دست زدن.
نه به خاطر مطالب، که فکر میکنم چون بیش از اینکه در ایران باشه در خارج بوده انگار براش ....