با اینکه می‌دانم مخاطبان وبلاگم بر معنای اصطلاحات بالا واقفند اما به این امید آنرا می‌نویسم که یک نفر جدید آنرا بخواند و به دیگری منتقل کند، که اگر سهم من در ایران عزیز همان یک مخاطب جدید (بعلاوه 10، 15 نفری که همدلانه نوشته‌هایم را مورد نقد یا تکمیل و تایید قرار می‌دهند) باشد، در این صورت ما 15 نفر در اطراف خود دایره‌ای از دوستان، آشنایان و اقوامی را خواهیم داشت که می‌توانیم راجع به درستی و نادرستی این مطالب با هم گفتگو کنیم. در این صورت شاید احساس ادای دین (به قدر وسعمان) کنیم.
در مباحث سیاسی و اجتماعی همیشه عده‌ایی هستند که فکر می‌کنند دیگری باید تعیین تکلیف کند، دیگری باید راه و چاه را نشانمان دهد. هرچند گوش بودن و شنیدن حرفهای فهمیدگان و فرهیختگان، هیچگاه خالی از سود و فایده نیست اما هر ایرانی به سهم خود می‌تواند یک ملت باشد و من فقط سهم خود را در همراه کردن یک ایرانی با خود می‌دانم. ان شاء الله در مورد مفاهیم یادشده در پستهای دیگر مطالبی خواهم نوشت.
به همراهی و نقدها و نظرات شما نظر خواهم کرد.