نوبت این پست "برگزار کنندگان اخلاقی انتخابات " است. امروز هم اخلاقی بودن این ضلع را از زاویه کمک به برنامه داشتن یا نداشتن کاندیداها ( برای مملکت) بررسی میکنم. و قصد آن ندارم که به وجوهی مانند امانت دار بودن، پاک دستی ماموران نظارتی و اجرایی، نگرش مثبت داشتن به کاندیداها، پاسخگو بودن مسئولان و ... بپردازم. چرا که مهمترین رکن و مسئله کشور را برنامه مدون و یکپارچه نداشتن میدانم و آنرا هم به این خاطر میدانم که مملکت ما فاقد احزاب و تشکل های قوی و فکور و فراگیر است.
از این منظر، برگزار کنندگان (دولت و حاکمیت) زمانی اخلاقی اند، که راه را برای تقویت تشکل ها و احزاب آزاد، هموار کنند. تا در سایه وجود احزابی قوی، ایران دارای برنامه های پیشرفت و توسعه واقعی تر شود. آن هم نه یک برنامه که برنامه های متنوع، و اگر شرط بعدی اخلاقی بودن حاکمان (برگزار کنندگان) که همانا ایجاد امکان برابر برای رساندن صدای همه احزاب به ملت فراهم شد، آنگاه نوبت به ضلع بعدی یعنی شرکت کنندگان خواهد رسید. باشد تا پست آتی.