حرفم در این پست از عدم مطالبه رعایت اخلاقیات از سوی مردم است. درست است که تا کنون دغدغه اساسی نامزدان انتخابات ها و نداهای حاکمان "اخلاق" نبوده است، اما کسی از میان مردم هم، یا جمعی و گروهی و یا تشکل و حزبی هم یافت نشده که به نمایندگی از طرفدارانش مطالبه پندار اخلاقی، کردار اخلاقی و گفتار اخلاقی کاندیداها، دولتمردان و حکومتگران را کرده باشد.
شاید با خود بگویید که نویسنده این وبلاگ خبر از گرفتاریهای مردم ندارد یا بگویید که نویسنده با مسایل اولیه و نیاز های اولیه این مردم آشنا نیست، اما در پاسخ میگوییم: درست است که نوبت رسیدن به نیازهای ثانویه همیشه بعد از رفع نیازهای اولیه رخ مینماید، اما سوال این است که آیا مردم نیازمند اخلاق پیشه و اخلاق طلب بهترند یا مردم نیازمند بی دغدغه اخلاق؟