غیر از "اخلاق دینی" و "اخلاق عضویت و کار و مدیریت" در جهاد، نوعی دیگر از اخلاق (خلق و خو) در میان اعضاء جهاد وجود داشت و امروزه کم و بیش نیز وجود دارد. اخلاقی که بالاتر از مرحله اخلاقی بودن است. ایثار، اخلاص و بی ریایی. 
اینان در انجام کار مثبت و مفید و لازم برای جهاد بی سر و صدا، سبقت می جستند. خود را نمی دیدند و شانی را برای خود قایل نمی شدند. همه جاهای لازم، (حتی بی آنکه فراخوان شوند) حضور داشتند. کار کوچک و بزرگ برایشان تفاوتی نداشت. اتفاقا از کارهای به ظاهر کوچکتر استقبال بیشتری می کردند، سر میزی را میگرفتند، کاغذی را بر تابلویی نصب می کردند و... 

اجازه دهید تا یکی از همین ها را در جهاد خودمان معرفی کنم. او کسی است که قریب ۱۰ سال را شبانه روزی در زیر زمین کفایی کار می کرد، این حرف میدانید که چه معنایی دارد یعنی که او ۳۰ سال خدمتش را سالهاست که تمام کرده است. اما همچنان در گوشه ای، در کار و تلاش است، بی کلام و بی توقعی.
اینها معلمان مایند، اما چه حیف که بعضی وقتها ما درس آموزی را یادمان رفته و یا نمی خواهیم. 
البته در میان نسل های دوم و سوم و چهارم جهاد نیز تک و توکی پیدا می شوند. بنگرید به رفتار و کردار جناب معینی مجتمع فنی، جناب نورزاد در گناباد، جناب الله وردی در فرهنگسرا و .... بقیه را شما مرور کنید یا اگه دلتان خواست ذکر کنید.