امید بمثابه یک فضیلت
با خود می گفتم آیا آنانی که به نتایج انتخابات اخیر و قاعدتا با اعلام ریاست جمهوری آقای دکتر احمدی نژاد مخالف و معترضند، در روز تنفیذ حاضر خواهند شد؟ و چون خبری رسمی و دقیق وجود نداشت این سوال تا ظهر روز 12 مرداد همراهم بود. قبل از ظهر دل تو دلم نبود، نکند اینها شرکت کرده باشند. راستش دل نگرانی ام از موسوی و کروبی نبود و با دلایلی دیگر از هاشمی هم نبود، دلواپس خاتمی بودم که نکند شرکت کند. و این دلواپسی نه بخاطر توجه به یک امر سیاسی بلکه بخاطر امری مهمتر از سیاست.
اخلاق مهمتر از سیاست است، چرا که از منظر ما سیاست وقتی سیاست است که در خدمت اخلاق و فضیلت باشد. یکی از مهمترین عناصری که در اخلاقی شدن اجتماع نقش دارد «امید» است.
آری امروز ایرانیان چشم به رهبران خود دوخته است آنانی که در این دنیای وانفسا به تکیه گاه و نقطه ی امید بسیاری از مردم تبدیل شده اند. که اگر خطا می کردند موجبات ناامیدی مردم بی پناه را فراهم می آوردند و از منظری که به آن می نگرم این گناهی نا بخشودنی است. چرا که اگر خوب بنگری ناامیدی سر منشاء بسیاری از خطاها و گناهان خواهد شد.
آنان (رهبران جنبش سبز) نرفتند چون خواستند که اخلاقی عمل کنند.