حتی اگر یکبار هم بیانیه های مهندس موسوی را که اکنون به شماره ۱۳ رسیده است را خوانده باشیم، به راحتی دو نگاه و دو لحن آشکار است. گویا همین تمایز گفتارش در این دو لایه (مسئولان و مردم) امتیاز اوست.
موسوی در برابر مسئولان مملکت که متاسفانه خود را ملزم به پاسخگویی در برابر مردم نمی بینند، از اول تا کنون بدون کرنش و مدیحه گویی، با صلابت به نتایج انتخابات اعتراض کرد و در برابر عواقب خطرناک کجروی ها هشدار داد، ناامیدی خود را از مقامات مسئول گوشزد کرد و از بی اعتمادی اش از شورای نگهبان گفت، و قاطعانه آنان را توصیه به بازگشت به خط قانون و امانت داری کرد و میکند. او کوتاه نیامده و نخواهد آمد. حتی یکجا خطاب به تهدید کنندگانش گفت: ما را از آن چیزی (شهادت) می ترسانید که همیشه در آرزویش هستیم.

اما همین موسوی وقتی به مردم می رسد و یا خطابش به مردم است چه گفتمانی را اتخاذ میکند و چه توصیه هایی را دارد. او از عواطف مردم تشکر می کند. آنان را بزرگوار خطاب می کند. از آنان می خواهد تا به هیچ فرد یا گروهی آسیب نرسانند و عدم خشونت را سر لوحه برنامه هایشان بگذارند. در جای جای بیانیه هایش می گوید حتی به آنانی که به احمدی نژاد رای دادند، احترام بگذارید. او بسیجیان را انسان های دوست داشتنی میداند و حتی نصیحت گونه به نیروهای انتظامی می گوید مردم برادران و خواهران شما هستند و میخواهد تا احساسات آنها را درک کنند. و در اوج این نگاه می بینیم که خود را در ردیف مردم میداند نه برتر. موسوی می گوید من همراه شما هستم، حتی در توصیه هایش از اصطلاح این برادر شما  استفاده می کند.  او فروتنانه تصریح می کند که مردم نه بخاطر من که به خاطر نگرانی هایشان از روش جدید زندگی سیاسی به این عرصه آمده اند. او در همین بیانیه آخر  درباره حمله کنندگان به خودش در روز قدس می نویسد: به چهره آنانی که آرزوی مرگم را میکردند خوب که نگاه کردم دیدم که آنان را دوست دارم و بالاخره از همه می خواهد که سرنوشت خود و سرنوشت راه سبز امید را به آدم ها گره نزنند. موسوی نیز مراجع و علماء را در بخش مردمی نوشته هایش می آورد و البته آنان را نقطه امید مردم می داند و از آنان می خواهد تا ملجاء مردم باشند. 

آری موسوی در برابر آنانی که فکر می کنند بخاطر مقام و مسئولیتشان نباید به آنها نقد و اعتراض شود بر اساس رهنمودهای ایمانی و انقلابی می ایستد اما در برابر مردم خود را نه رهبر که همراه آنان می داند. او با آهنگی دوست داشتنی از مردم  و با مردم سخن می گوید. در یک کلام می گوید مردم، با هم مهربان باشید این روزگار سخت و بد در پناه تلاش و تدبیر و توکل همه ما می گذرد. ان شاء الله.