یافتههای قرآنی 3
آیه ۷ به بعد (تا آیه ۲۰) همین سوره (بقره) در باب منافقان است. به گفته قرآن، آنانی که با دو رویی قصد فریب و گاهاً تمسخر دیگران را در سر دارند. جالب است که خداوند بلافاصله پس از ارزیابی فریبکارانه از نفاق منافقان، بیان میدارد که آنها در واقع خود را فریب میدهند. اما کو گوش و دل شنوا.
میگویند منافقان از کفار بدترند یک دلیلش شاید این باشد که کافر از کسی و دینی مایه نمیگذارد اما دو رو از دین و آیین و شعائر مایه میذاره. تا که به نفعش برسه. به قول قدیمیها منافق میخواد هم از تُبره بخوره و هم از آخور.
خداوند پس از این آیات بشارتهایی به پرهیزکاران میدهد و به آن کافران نصیحت و دلالت میکند. اما کو یک جو پذیرش. و پس از آن داستان جانشینی انسان در روی زمین طرح میشود و از سرباز زدن شیطان میگوید و سپس از خطای آدم و حوا میگوید و بیرون راندن آنان از بهشت. و بعد از آن از توبه آنان و پذیرش توبه آنها سخن بمیان میآید. اما چه سود...
آیا این سوالات میتواند صحیح باشد: اگر جناب آدم و حوا لغزش نمیکردند ما آدمیان کجا بودیم؟ چه وضعیتی را طی میکردیم؟ و اصلاً اگر در بهشت متولد میشدیم و آنجا زندگی میکردیم آیا خوب و خوشبخت محسوب میشدیم؟ یا باید اینگونه میشد تا بهشت را به بها دهند.