شدن

برادر گرامی جناب آقای اسماعیل فلاح بسیاری از وقتها گزارشات شما را از بدبختی های مردمان انگلستان، ظلم های دولتمردان، اقتصاد بحرانی، اعتراض های مردمی، بی فرهنگی در فوتبال و ...     ملاحظه میکنم.
جناب فلاح عزیز من شک ندارم که در همه جای دنیا و در جاهایی که شما گزارش تهیه می کنید نابسامانی هایی وجود دارد. اما آیا تمام وضعیت همین است. واقعاْ اگر شما بخواهی با همین عینک در ایران خودمان گزارش بر روی آنتن ببری چند روز کارمند صدا و سیما خواهی ماند؟
نمی دانم چه انگیزه ای شما را به این ورطه کشانده است. شاید اگر من هم جای تو بودم همین کار را می کردم. اما بی گمان می توانم بگویم که این کار صحیح نیست و می تواند ما را از انسانیت دور کند. راه رفتن بر روی خط اعتدال بس سخت است و بگمانم شما سخت در راه افراط و بزرگنمایی بدی های (اینجور که شما برای ما به نمایش می گذاری) و نکبت های انگلیس و انگلیسی ها گام بر میداری.
جناب فلاح به عنوان یک هموطن واقعاْ متعجب می شوم که چطور می شود که یک نفر، هموطنان خود را اینقدر ناآگاه فرض کند و این چنین برایشان گزارشات یک سویه بفرستد. کلام آخر نیز اینکه بر فرض که من و سایر هموطنان نجیب شما ناآگاه ترین مردم روی کره زمین هم بودیم آیا واقعاْ درست است که بجای آگاه کردن ما این چنین ما را به ناآگاهی بیشتر رهنمون سازی؟
بسی جوانمردی ای هموطن، کمی انصاف ای هموطن مسلمان. به زعم من ما باید با رعایت انصاف هم الگوی یک خبرنگار مسلمان باشیم و هم الگوی فردی با اخلاق و هم عضوی پایبند به اخلاق رسانه ای باشیم.
فلاح عزیز، شما را به خواندن و تآسی از روش کتاب «هاروارد مک دونالد» توصیه می کنم.