شدن

 پست امروزم را به سخنی از استاد ملکیان مزین میکنم و سپس یک سوال.
استاد ملکیان: امید همیشه برای همه امیدواران سودمند نبوده است، ولی ناامیدی همیشه برای همه ناامیدان زیان‌آور بوده است. هر چند تلخ‌كام‌ام، اما امیدواری‌ام را با شركت در انتخابات نشان می‌دهم و افزایش می‌بخشم، با امید به كاهش درد و رنج همه ایرانیان.

اما طرح یک سوال: نه می‌خواهم بپرسم که بگویید به نظر شما تدبیر و ابتکار عمل در این دوره از انتخابات با چه کس و کسانی بود بلکه فقط می‌خواهم بینی و بین الله از عقلانیت و اعتدال و دلسوزی نسبت به آینده ایران سوال کنم. آیا اصلاح‌طلبان با تعدیل آرمان‌هایشان دلسوزانه‌تر نسبت به کشور عمل کردند یا آنانی که پس از 8 سال افراط هنوز به همان راه اصرار داشتند تا جایی که حتی حاضر به حمایت از ولایتی هم نشدند؟