شدن

سه شنبه پنجم ذی الحجه(5 دیماه 1385)

این روزها با نزدیک شدن به ایام تشریق[1] ازدحام جمعیت در مکه بسیار زیاد شده است. تقریباً همه زائران به مکه آمده­اند و برای رفتن به سرزمین منی و عرفات آماده می­شوند. از امروز به علت ترافیک شدید اطراف مسجد­الحرام، تردد اتوبوس­های مخصوصی که ایرانی­ها را تا مسجد الحرام می­بُرد ممنوع شده است. بنابراین من و مهدی هم با تاکسی به حَرَم می­رویم و چون مسافرین در فاصله دورتری از حرم باید پیاده شوند و بقیه راه را پیاده بپیمایند، امکان آمدن خاله جان همراه ما نیست.

 ماشین­های شخصی مسافرکش و تاکسی­ها، مسافرین را در زیر گذر نزدیک حرم پیاده می­کنند و باید از باب ملک فهد وارد مسجد الحرام شویم، (قبلا از باب علی و باب ابراهیم و یا باب السلام با عبور از صفا و مروه وارد مسجد الحرم می­شدیم و در پشت مقام ابراهیم می­نشستیم.) اما حالا با مناظر جدیدی روبرو بودیم و کعبه را از بُعد دیگری و از مقابل رکن یمانی زیارت می­کردیم.

مسیر بازگشتمان از مسجد الحرام تا خیابان ستین که محل اقامتمان بود، از روی پلِ حَجون می­گذشت که قبرستان ابوطالب از بالای پُل دیده می­شد، قبرها در این گورستان همه صاف بودند نه سنگی داشت و نه تابلویی و نه نشانی. قبر حضرت خدیجه همسر گرامی پیامبر هم در این قبرستان است.

با نزدیک شدن به ایام تشریق صحبت و گفتگو در باره اعمال و رفتن به منطقه منی و عرفات بیشتر شده بود. بعضی از مغازه دارهای مکه به ما تبریک می­گفتند زیرا معتقد بودند امسال به دلیل تقارن روز عرفه با جمعه حج اکبر[2] است، به گفته اینان این سعادتی است که نصیب ما گشته است. اما این مسئله بسیاری از زائران را بیشتر دچار اضطراب و نگرانی کرده بود، زیرا به معنی شلوغ بودن بیشتر حج امسال نسبت به دیگر سالها بود.

هر شب در طبقه دهم و پشت بام محل اقامتمان جلسه کاروان تشکیل می­شد و برنامه­های روز بعد کاروان و توضیحاتی راجع به مناسک حج به وسیله روحانیون کاروان داده می­شد. در هوای مطبوع و کمی سرد شبهای مکه جمع شدن در پشت بام حال و هوای خوبی داشت. ضمن اینکه بسیاری از توضیحات در مورد مناسک حج برایم تکراری شده بود اما به احترام، در بعضی از جلسات شرکت می­کردم. (اکثر اوقات، هنگام تشکیل جلسه ما در مسجدالحرام بودیم.)

در اولین ماه از فصل زمستان، شهر مکه اکثر روزها و شبها شاهد ریزش باران بود و این به لـطافت هوا می­افزود.