فرض کنیم سران ایران بخواهند کشور را به جایگاهی خاص برسانند، آیا هیچ ایرانی ای هست که تردید یا مخالفت کند؟ فکر نمیکنم. اما آنچه مهم می نماید، چگونه رسیدن به آن جایگاه است.

آیا دستیابی همراه با تبلیغات، احساسات و تنش بهتر است یا همراه با تامل، تدبیر و آرامش؟ کدام رویه با دوراندیشی سازگار است؟ آیا ما ایران را برای آن جایگاه می خواهیم یا آن جایگاه را برای ایران؟ دوراندیشی به ما چه می گوید.