ماده ۴ اعلامیه حقوق بشر : هیچ فردی نباید به بردگی یا خدمت اجباری گرفته شود. برده داری و تجارت برده به هر شکل آن باید ممنوع باشد.

چرا این اصل از اعلامیه حذف نمی شود؟ مگر امروز ملتی، دولتی، اشخاص یا حتی یک انسان شریف یافت میشود که به برده داری و تجارت برده صحه بگذارد؟

آیا برده داری در دنیای جدید منحصر است به نوعی از سوء استفاده از ضعیف ماندگان فرهنگی؟ و آیا ممکن است استفاده از این اصطلاح در حوزه های فکری و سیاسی معنا دار باشد؟

ما میدانیم که نوع جدید برده داری در دنیای معاصر بدون شک ضد اخلاقی است، اما آیا برده داری فکری و سیاسی اخلاقی است؟