آن عالم فرزانه، آن کسی که در پای سجاده اش به حرفها گوش می سپرد و به سوالات، پاسخ میداد. سالانه در ۳ برنامه و گاهی فقط به بهانه زیارتشان به مسجد ایشان میرفتم، دیدن از میان صفوف نماز و از میان مردم، بدون مراجعه و دیدار رو در رو. از میرزا مهدی آقای نوغانی، آن آیت روشن ضمیر خاطرات زیادی دارم، خیلی نکته شنیدم، اما امروز فقط به یک مورد اکتفا میکنم.

 شب جمعه، کتابچه های دعای کمیل را توزیع کردند، اولین باری بود که شب جمعه به مسجد ایشان (مسجد فاضل) رفته بودم. مفاتیح به دست رفتند روی منبر، رو به جمعیت، قرائت دعای کمیل را شروع کردند، بدون هیچ مقدمه ای، و یا تکرار فرازهایی از دعا، بدون خواندن مصیبتی در میان دعا، و...، حدود ۲۰ دقیقه ای تمام شد و من در عین تعقیب دعا، راستش با خود می گفتم پس مدل های دیگر دعای کمیل خواندن چی هستند؟

ایشان که آمرزیده هستند به یقین. آرزو دارم در روز حشر از همان نگاه های پر مهرش در این دنیا، نیم نگاهی هم بر من اندازد.