همانطور که در پست قبلی عرض کردم، ۳ نوبت در سال (دهه اول محرم،دهه آخر صفر،شبهای احیاء) به مسجد یا منزل میرزا مهدی آقای نوغانی رحمت الله علیه میرفتم. ایشان عموما در ابتدای منبر چند بیت شعر می خواندند، سپس بیان مقتل یا تفسیر قران و بعد نصایح و مواعظی میفرمودند و دست آخر ذکر مصیبت. همه بخشهای سخنان ایشان برایم جذاب بود. اما صد حیف که نمی توانم حالات و سکنات عارفانه آن پیر فرزانه را در هنگام خواندن ابیات اول سخنرانی منتقل کنم.

 همه آن چیزی که در آن سالها کام مرا سیراب می کرد همان فراز آغازین سخنرانی ایشان بود و بی اغراق میگویم همه فرازهای دیگر بعد از آن ابیات برایم معنا دار میشد. کاش شما هم می بودید، و من نیز برای توفیق درک آن عالم وارسته، خدایم را سپاسگزارم.